Bijna het haasje

Nietsvermoedend liep ik vanochtend zoals bijna elke morgen vanuit de wei onze achtertuin in. Met de hond aan de lijn en op het punt om door onze achterdeur naar binnen te stappen zag ik iets bewegen vanuit mijn linkerooghoek. Met mijn hoofd naar links gedraaid trof me daar in ons boerenzwembad eenzelfde tafereeltje als in het blogje reddingsactie. Alleen was het geen egeltje dat zo krampachtig boven water probeerde te blijven. Waarvan ik eerst dacht aan een hermelijntje of iets dergelijks, bleek het niets meer en niets minder te zijn dan een doodgewoon klein haasje. Althans…dood was het gelukkig nog niet maar veel had het diertje niet te missen. Al gauw schoot ik weer in actie en tilde het trillende beestje uit het bad en legde het op het gras. Met een oude handdoek wreef ik het droog waarna het een raar sprongetje maakte. Zo te zien zou ‘haasje over’ voorlopig nog niet lukken. Ook dit trillende diertje liet ik weer even op adem komen in de hoop dat zijn wilskracht het zou redden van zijn penibele toestand.

Even later was ik bang wat ik aan zou treffen toen ik poolshoogte ging nemen. Het zat nog steeds op diezelfde plek en toen het me zag sprong het haasje onhandig het gras in. Wel zag ik dat deze kanjer het zou gaan redden. Ik nam mijn telefoon en kon het op mijn gemak filmen (zie beneden) want het had geen haast. Prachtig zo’n haasje van dichtbij. In (paas)haasje konden jullie al lezen hoe mijn boer ook een babyhaasje redde in een andere situatie. Heel jammer toch dat vanuit bepaalde groeperingen gescandeerd wordt dat boeren niks om dieren zouden geven en alleen voor eigen gewin gaan…

Het haasje is nu allang op eigen kracht weer verdwenen, veilig gesteld van een wisse verdrinkingsdood. Alhoewel hazen kunnen zwemmen, raken ze na uren rondspartelen oververmoeid waarna ze het op een gegeven moment op moeten geven. Na in het water te belanden waar ze niet eens uit kunnen krabbelen is het hopen op een toevallige voorbijganger.

Zaak is dat het bad nu zo snel mogelijk wordt dicht gelegd. Of misschien een bordje erbij zetten met: ‘verboden te zwemmen’🤔 voordat een ander beestje weer het haasje is…

Reddingsactie

Wat zwemt daar in mijn bad??

Hogelijk verbaasd was ik toen ik net na mijn wandeling met de hond over het koeienpad de tuin inliep en iets in het boerenzwembad wanhopige pogingen zag doen om boven water te blijven. Het was zo’n 25 cm groot en had een grijsbruine kleur. Van schrik werd een kreet geslaakt en de hondenriem los gelaten om eerst eens te gaan kijken welk vlees ik in de kuip had. Ik dacht namelijk aan het allervieste beest dat ik ken, met de allervieste dierennaam die ik ken. Het diertje had een spitse snuit maar had echter geen lange staart. Allang blij dat het geen (water)rat was – want: blehh! – rende ik op het schepnet af om het beestje zo snel mogelijk uit het bad te hijsen. Was het dat andere ding geweest dan had ik het rustig laten verzuipen en ons bad grondig laten ontsmetten. (Begrijp me goed, ik hou veel van dieren, maar ik snap echt niet welke toegevoegde waarde een rat heeft op deze aardkloot). Onze husky wist ook niet wat hij nu weer aan zijn riem had hangen en bleef verwonderd op zijn plek staan, wat zeer onnatuurlijk is voor onze Sky. Het egeltje – want dat was het – zette als een kruidje-roer-me-niet gelijk zijn stekels op en rolde zich tot een balletje. Dat kwam goed uit want zo kon ik hem vanuit het net het gras oprollen. Ik zag dat het egeltje een regelmatige ademhaling had zodat ik geen mond op mondbeademing hoefde te doen wat ook moeilijk zou zijn op zo’n stekelvarken. Ik besloot het puntige gevalletje met rust te laten waarna ik de hond bij de teugel nam en naar binnen verkaste. Vijf minuten later zag ik dat het goed was… Ik constateerde dat het diertje zijn biezen had gepakt en waarschijnlijk onder de heg verdwenen was.

En ik heb mijn goede daad verricht voor vandaag😉

Zwembad in het gat – gat in het zwembad

Je gelooft het niet hè? Het raadsel ontvouwde zich in de loop van de vorige zomer. Het water van ons ‘zwembad in de grond’ moest steeds vaker bijgevuld worden. Huh…bad alweer gezakt? Hoe ken dè nou? Lag het aan ons eigen gezichtsveld of toch echt aan die enge droge zomer die maakte dat het water verdampte voordat het erin zat. Het jaar ervoor hadden we met man en macht een nieuwe liner zo efficiënt mogelijk in de kuip gedrapeerd. Op de bodem was hier en daar een verdwaalde rimpel zichtbaar, maar hee…wie heeft dat niet? Het eerste jaar van ons nieuwe zeil verliep okee. Er werd weer gezwommen en gevierd in ons boerenzwembad.

Dat is één van de geneugten des boerenlevens; ruimte creëeren om onze spaarzame vrije tijd op een jaloersmakende manier te vervullen. Veertien jaar geleden – onze kids schoolgaand en puberend – besloten boerlief en ik om een zwembad in de grond te bouwen. Het zou de ovale variant van 8×4 worden. Nimmer hadden wij meer vreugde van een gezamenlijk besluit als van dit natte exemplaar. Waarbij vermeld moet worden dat ook de grote trampoline zijn duit in het zakje deed. Melancholisch zijn de overpeinzingen als ik daar aan terug denk, die warme zomerdagen, gevuld met kinder- gelach en gejuich en… och ja, ook de onderlinge strubbelingen en ruzietjes. Die overigens na een sullige versnapering weer snel bijgelegd werden. Het zwembad kent zijn verhalen door middel van bommetjes en valse soppartijen. Hier en daar werd een met lucht gevulde zetel besprongen en vernield. Bbq-partijtjes en zwemfeestjes met vrienden vonden hun weg naar onze boerderij. Boer en boerin stonden erbij en genoten ervan. Ook ikzelf wilde af en toe eens heerlijk dobberen. Het vergt echter nauwkeurigheid en balans om vanaf het zwembadtrapje op een elegante wijze op een luchtbed terecht te komen. Na de zoveelste keer met de benen in de lucht achterovergekukeld in het water beland te zijn kwamen de beste stuurlui werkelijk niet meer bij. Jeetje ja…hilariteit voerde vaak de boventoon! Zoonlief vertelde gisteren nog hoe zalig het is om ’s zomers na het snikhete melken met kleren en al in het water te duiken. En de pomp maar overuren draaien…

Het gat in het bad is eindelijk gevonden. Het krijgt een pleister op zijn wonde. Zou het na veertien jaar tijd zijn voor vergane glorie of benut zij het tweede leven dat haar gegund is? Het zal deze zomer moeten blijken. De kids zijn op zichzelf maar roepen om het hardst dat ze nog steeds komen zwemmen. Ik hoop het…ik kan de gezamenlijke zomerse vreugde nog niet echt missen. Ben nog wat angstig voor een tuin vol stilte. Ben al bezig met het verzamelen van de lekkerste barbequerecepten die jullie hier wellicht weer terug zullen zien. Gezegd moet worden dat zoon en schoonzoon de eerlijke vinders waren van het irritante, waterdoorlatende gaatje. Dat verdient een prijs: ze mogen de hele zomer gratis komen zwemmen😆

Al jaren plezier van ons zwembad in de grond